Nieuws van Sipho, Mbali en Nelisiwe

Sawbuona!

Ungani?

Qiapilla, I suppose.

Goeindag!

Oe wist?

Goed, veronderstel ik.

Okééh hier zijn we weer met wat nieuws over Sipho, Mbali en Nelisiwe in Zoeloeland.

De maandag na de fantastische, maar vermoeiende wandeling in het Royal Natal National Park, trokken we terug naar de Amangwane High School. Ruth en Nele wisselden van vak, Ruth werd Miss Mbali for English en Nele werd nu Miss Nelisiwe for mathematics. Mister Sipo houdt het bij social science en geography, maar vanaf nu mogen we hem ook al bibliothecaris noemen.

Deze week kregen we weer wat lekkers aangeboden namelijk: vetkoek, en Nele noemt het fatcake. De vetkoek heeft iets mee van een enorm grote ronde oliebol en ook van een boel zonder pudding.

Ruth en Nele hadden al zitten bekijken dat die jurkjes van de juffies er wel heel leuk uit zien, en we wilden dat ook wel aanschaffen! Dus we arranged een uitstapje naar Harrismith, en jaja hoor we kochten één of meer kleurrijke jurkjes!

Deze week was dé week van de uitstappen waaaaannnttt… woensdagavond gingen we again, naar de Tower Pizza! Heel de dag zagen we daar al naar uit, eindelijk niet koken in veel te kleine potten, in een veel te warme kamer, met te weinig bestek, en te veel kans op een kakkerlak in de microgolf. Tijdens de pauzes speculeerden we over wat we zouden eten, en het speeksel kwam ons toen al in de mond! Vol enthousiasme begon Nele ’s avonds aan haar lasagne, maar helaas pindakaas (jaja dat eten we hier ook), ze verbrande haar verhemelte! Toch besloten we om elke vrijdagavond het weekend in te zetten in de Tower of Pizza, dit met alle arteveldestudenten.

Het was niet alleen de week van de uitstappen, ook van de begrafenissen. Een leerkracht verloor haar vader, en we werden uitgenodigd om haar familie te groeten. Dit groeten gebeurde met het hele lerarenteam en luidkeels gezang. Na zo’n halfuur zingen, kregen we koekjes en frisdrank.

Vrijdagavond vertrokken we met Molokaï, de baas van onze B&B, naar zijn huis in New Castle. In zijn huis vond zaterdag de begrafenis van zijn zoon (1 van de 43, en van 1 van zijn 4 vrouwen) plaats. Inderdaad, dus vrijdagavond mochten we overnachten in zijn huis. Deze nacht had iets mee van “bij oma gaan slapen”, want met alle 4 de meisjes sliepen we in een tweepersoonsbed. Ook het meubilair was enorm ouderwets, wat het alleen maar meer oma-achtig maakte.

Vrijdagavond aten we Indisch in Ladysmith, met onze handen, en het heeft verdomme goed gesmaakt! Zaterdag aten we Zulufood, gekookte kip met rijst en wat koude groentjes. Dit smaakte minder goed, maar we hebben het toch maar opgegeten. We kregen ook nog stoofpotje van een lam, speciaal geslacht voor de begrafenis. Molokaï z’n zoon was DJ en zijn “Unlimited Crew” zorgde voor hippe housemuziek na en tijdens de begrafenis. Zelfs een 4-jarig meisje en een 5-jarige jongen gingen al hevig tekeer op deze muziek. Het levende bewijs dat die Afrikanen het shaken en het ritmegevoel van bij de geboorte meekrijgen.

Om af te sluiten een ochtendscène in de Buhslebenvelo B&B:

Nele en Brecht: Yes cornflakes bij het ontbijt!

(Nele neemt de donkergekleurde cornflakes, Brecht de lichtgekleurde)

(Ruth moet niks weten van die kitscherige potten waarin de cornflakes zitten, en nog minder van die cornflakes)

Nele: eet gretig van haar cornflakes, en roert in haar kommetje. Ze roert in haar kom, want ze doet er weinig melk in, om te voorkomen dat de cornflakes “zoppig” worden. Waarop Ruth zegt: “Wuk zitje gie eig. giesa te roeren in die kom.” Nele zet haar roerende beweging toch voort.

Brecht: eet gretig van zijn lichtgekleurde cornflakes.

Ruth: Eèèèèèèèèèèèèèèèhhh… kzwèèret ’t zit e kakkerlak in die cornflakespot!(in de donkergekleurde cornflakes)

Nele denkt: gvd nu dat der ekki iet lekkers is. En ze ziet de kakkerlak in de pot.

Nele: Mjaaa… zolang dat ze niet in mijn kom zit.

Zo dit was de ochtenscène zonder enige pointe, maar die moet je er maar zelf bijverzinnen.

Groeten en tot binnen 1 week pas!

Niet panikeren:

Onze aderen zijn niet toegevet van de fatcakes of vetkoeken;

We zijn nog niet verdwenen in de maag van 1 of ander Big 5-dier;

Muggenbeten hebben we wel, maar nog geen malaria.

Maak je dus geen zorgen!

X Sipho, Mbali en Nelisiwe

Sawbwona!

Dag iedereen!

Hier zijn we terug met wat meer nieuws uit Zuid-Afrika. We doen ons uiterste best om jullie wat om de hoogte te houden. Ondertussen hebben we ons internet kunnen fiksen en nu eindelijk ook de tijd gevonden om iets op de blog te schrijven.

Onze eerste week als fulltime leerkracht in de Amangwane high school zit er al op. Mister Sipho (Brecht), Miss Nelisiwe (Nele) en Miss Mbali (Ruth) worden elke morgen om 6 uur door de fluitende vogeltjes en de krijsende hanen gewekt. Een uurtje later staan we dan voor een volgepropte klas van gemiddeld 50 leerlingen les te geven.

Mister Sipho (‘gift’ in het Engels) geeft social science en geography aan grade 9 en 10.
Miss Nelisiwi (‘satisfied with the child that I have got’) en Miss Mbali (‘flower’) geven afwisselend maths aan grade 9 en English aan grade 8. Het les geven hier valt echt heel goed mee. Maar je kunt het natuurlijk niet vergelijken met een gewone school in België. De leerlingen hier dragen allemaal een uniform en zijn opvallend gedisciplineerd. Dat laatste is misschien wel het grootste verschil. De school zelf hanteert daarvoor ook zijn methode die je best kunt omschrijven met de woorden ‘wie niet horen wil moet voelen’. Buiten dit is de sfeer op de school wel plezant en zowel door de leerkrachten als de leerlingen zijn we graag gezien. Tijdens die eerste schoolweek hebben we al heel veel gezien, gehoord en meegemaakt. Het lesgeven is hier zo anders. Veel minder stress en zorgen, je kunt gewoon je eigen ding doen en niemand die er iets op zal aanmerken. Creativiteit kun je hier ook bijzonder goed gebruiken omdat je toch met beperkte middelen moet lesgeven.

Na school vind je ons meestal in onze bed and breakfast waar Mister Molokaï (ja, dat is het eiland van Pater Damiaan), een mollige Swazi het ons ‘everything ok’ probeert te maken. Molokaï is echt een sympathieke kerel en doet eigenlijk heel veel voor ons. De Zuid-Afrikanen en de Zoeloes in het bijzonder zijn bijzonder trots op hun land en dat mag ook echt wel. Elke morgen staan we hier op met zicht op de prachtige Drakensbergen. De leerkrachten op school en andere Zoeloes nodigen ons maar al te graag uit om op uitstap te gaan. Morgen trekken we de bergen in en gaan we op zoek naar de baboons (=bavianen).

De sfeer zit tot nu toe nog altijd goed. Nele vertelt op tijd eens een flauwe mop (over een zot die een vis krijgt), Brecht klungelt nu en dan eens en Ruth verwondert zich nog steeds over het ongedierte in onze kamers (kakkerlakken, kikkers en ander vreemd ongedierte). In de weekends proberen we naar het weeshuis te gaan om daar met de kinderen allerlei activiteiten te doen en hen wat te helpen met hun schoolwerk. Samen met Chantal en Nick (beiden van het weeshuis) en andere studenten die hier in de buurt hun stage doen een heel gezellige boel.

Zoals je ziet, we zullen ons hier niet snel vervelen.

Zonnige groeten en aangebrande groeten,

Ruth, Nele en Brecht

Bye Bye Jo'burg, hellow KwaZulu-Natal!

Deze morgen zijn we aan het mierennest Johannesburg ontsnapt. Een stad die wel een grote indruk op mij heeft gemaakt. Er is vanalles te zien en gewoon zoveel te doen. Een echte wereldstad van formaat waar veel verschillende culturen; blank, zwart, indiaans, chinees, ... allemaal lijken samen te komen. Vandaag was het dus tijd voor de volgende etappem een lange rit naar het binnenland, naar het land van de Zoeloes. Eens we uit de stad reden konden we ons vergapen aan de prachtige landschappen. Chantal en Nick, beiden van Sprinkle (een Belgische/Zuid-Afrikaanse vzw die zich inzet voor de weeskinderen in deze regio) stonden ons op te wachten aan de Amphitheather Backpackers. Deze mensen zetten zich met hart en ziel in om de kinderen een toekomst zonder zorgen te geven. En hun werk loont echt, dat konden we zien tijdens ons eerste bezoek aan het weeshuis. Alle kinderen in het weeshuis stonden ons op te wachten met open armen. De glimlacht van die kinderen doet me toch iets. Al snel kwam ik terecht in de mij wel bekende Chirospelletjes. Een heel prettige namiddag dus die toch al een grote indruk op mij heeft gemaakt. De avond sloten we af met een supperlekkere pizza met een huisgebrouwen biertje een heel goed gezelschap. Samen met Chantal, Nick en een Limburgs koppel werdt het een heel gezellige boel.

Daarjuist was het ook tijd om eindelijk mijn punten op het internet te bekijken. Op het laatste had ik toch wel wat zenuwen maar uiteindelijk bleek dit echt niet nodig. Ik ben dus geslaagd (YAY!). Zo'n mooi resultaat moesten we dus wel vieren. Samen met Nele, Ruth en de andere Vlamingen deden we ons nog tegoed aan de lekkere Zuid-Afrikaanse wijn. Tot nu toe drie dagen puur genieten, mogen er zo nog vele komen!

Groeten,
den Brecht
foto's komen zo snel mogelijk, ik doe mijn best!

Hallo hallo lieve lezers!
Deze morgen zijn we om 5u50 opgestaan, want de bazbus die kon ons blijkbaar al vanaf 6u30 opwachten!
Yeah right... we hebben daar zeker tot 8u15 gezeten op het terras van Joburg waarbij ik steevast zei: dat is em, tklinkt lik nen bus! wat dus niet het geval was. Uiteindelijk kwam het bazbusje aan om ons naar de Amfitheaters backpackers nabij Obonjaneni (en het weeshuis sprinkle) te brengen.
De rit was een beetje holderdebolder (geen zo een goede wegen buiten joburg) , en eenmaal we uit Jobrug waren, konden we mooie kiekjes maken! Die volgen later nog, en geven een beeld van het landschap. (nothern drakensberg om het op de kaart te situeren)

Wat opmerkelijk is, is dat je overal mensen te voet langs de weg ziet wandelen en/of verkopen. We waren ook verbaasd dat er bv. mensen staan te zwaaien met een rode stoffen vlag, om wegenwerken aan te kondigen. Er is heel wat werkeloosheid, en waarschijnlijk wordt er op zo een manier echt werk gecreeerd, om de werkloosheid te verminderen.

Deze namiddag brachten we met Chantal een bezoek aan haar weeshuis. Echt fantastisch hoe enthousiast die kindjes zijn. Zo ontroerd dat wij waren! Amai da was echt megasjiek, we hebben ook spelletjes gespeeld met hen!
Ze kennen al massa s spelletjes! Waarschijnlijk ook door andere studenten, en vooral Florence en Nele die hier vorig jaar waren. Echt tof... tiktakboem, een twee drie piano, schipper, napoleon dat konden ze allemaal. We moesten het zelfs niet meer uitleggen! "Yeah yeah we know how to play it."

We gaan waarschijnlijk nog tijd doorbrengen in het weeshuis, we zien er alvast naar uit!

Daaaaaaaaaag!!!!!
Groeten Nele
en => Ruth en Brecht

Brecht zorgt voor nog foto s

X

2daagse in Jo`burg

Hoi beste allen!

We zijn heelhuids aangekomen in een (welliswaar verkeerde) backpackers in Johannesburg.

Gisterenavond zijn ze nog iets gaan eten met Chantal en Nick van Sprinkle en ook met Bob Van Mieghem (idd, broer van Hilde en dus ook oom van Marie) in Mellville. Heel lekker en blijkbaar nodig daar we de volgende maanden enkel rijst en pap zullen eten :)

Vandaag zijn ze wat inkopen gaan doen; nieuwe gsmnummers, de juiste stopcontacten, ... en deze namiddag bezochten we het Apartheidsmuseum.  Het was was wel warm vandaag, maar in de namiddag heeft het eigenlijk continu geregend.

Deze avond waren we al zotnerveus, maar daar Artevelde onze punten nog niet wil vrijgeven, gaan we toch al slapen. Morgen vroeg op want om 7h komt de bus die ons naar de Drakensbergen zullen brengen waar we drie maanden zullen verblijven.

Je hoort nog van ons, als we ooit `in het hol van Pluto` op internet geraken!

Groetjes van Nele en Brecht die hun valies nog aan het maken zijn,
en ook van Ruth al in orde is :)

Daaaaaa-aaaaaag!

x